Hindi dahil nakatawa ako, masaya ako.

Sa buhay ko ngayon, sobrang laki pa rin ng kulang. Hindi ko alam kung kailan mapupunan yung kulang na yun, pero isa lang ang alam ko, hindi mapupunan yun hanggat hindi ko nakukuha yung gusto ko.

2 year and 3 months na ko dito sa America. Hindi naman naging madali buhay ko dito, masaya? Siguro. Iba pa rin kasi yung nakasanayan ko, iba yung talagang gusto ko. Minsan iniisip ko kung ano nga bang pumasok sa isip ko kung bakit ako pumayag na pumunta dito at iwanan yung mga taong naiwan ko sa pinas. Una, dahil anak lang ako, na nawalay sa kanyang ina. Syempre, gusto ko siyang makasama. Pangalawa, gusto kong lumayo sa taong walang ginawa kundi saktan ako. Paulit-ulit, araw-araw, gabi-gabi ako yung nagmumukha kawawa sa mga tao sa paligid ko na dumating sa puntong pati ako, hindi ko na nakilala sarili ko dahil sa mga katangahan na nagawa ko. Pumunta ako dito, para magbagong buhay, gusto kong makalimot, gusto kong kilalanin ulit at ibalik yung dating ako na nawala dahil sa isang tao. 

Sa totoo lang, pwede pa naman akong mag-stay sa pinas nun eh, may 6 months pa ko para magdecide. Nagkataon lang nung tinanong ako ng nanay ko eh, masyadong magulo ang isip ko at ang tanging gusto ko lang eh lumayo na, kasi kung hindi pa ko lalayo, walang na lalong matitira sakin. Di ko alam kung tama o mali yung naging desisyon ko. Tama siguro kasi naging mas matatag ako, mali kasi hindi naman talaga yun ang gusto ko. Sabihin na lang natin na nawalan din ako ng choice.

At ngayon, 2 years and 3 months na ang nakalipas. Sa loob ng dalawang taon at tatlong buwan, madami na rin akong natutunan. Kung tatanungin niyo ko kung may pinagsisisihan ako? Oo, madami. Ano yun? Yung hinayaan kong diktahan ako ng sakit na nararamdaman ko para mapunta ako sa isang lugar na hindi rin naman ako naging masaya. 

Hindi to yung gusto ko eh. Gustuhin ko man ipilit yung gusto ko, di naman pwede. Nakakainis na ako na lang lagi yung naghihintay. Nakakainisi na lagi na lang akong umaasa na magiging maayos ang lahat, pero sa huli wala pa rin. Sana nung una pa lang, alam ko na mangyayare to, sana ngayon, hindi ako nagsisisi ng ganito.

Si Mark, bestfriend ko. Nasa heaven na siya for almost 3 years. I call him Macho (kasi super payat. HAHAHA) & Papsie. Pano nagsimula ang aming friendship? Hmm.
Nakilala ko tong lalakeng to nung panahon na umiiyak ako, pumunta ako sa park malapit sa school nila, dun kasi ako naglalakad lakad lagi ka bang madami akong iniisip. Habang nakaupo ako, may isnag lalakeng lumapit sakin, nagulat nga ako kasi bigla siyang nagsalita at nagkwento, mawawalan daw kasi siya ng kaibigan, yung kaibigan niya na yun eh lagi niyang kasama mula bata pa siya, and nung nalaman niya na mawawala na yung kaibigan niya na yun, nawalan na rin siya ng pag-asa.. Umiiyak pa nga siya habang sinasabi niya yun.Then bigla niyang hinawakan yung kamay ko, tumingin siya sakin at pinunasan yung mga mata ko. Then nagpakilala na siya, and ako din. Di ko akalain na magiging close kami ng sobra, para na nga kaming magkapatid eh. Hindi ako normally nakikipagkaibigan sa mga lalake, pero pagdating kay Mark, wala eh, buo yung tiwala ko sa kanya. Madaming nagkaka-gusto dyan, gwapo naman kasi talaga kahit na suplado siya. Madami ngang nagtaka na naging super close kami kasi hindi yan masyadong nakikipagkaibigan masyado. Nung unang beses na dinala niya ko sa bahay nila, tatay niya una kong nakilala, cool yung family niya eh. Akala nila Girlfriend ako ni Mark, ako pa lang kasi yung unang babaeng dinala niya sa bahay nila. Malaki nga daw yung pinagbago niya simula nung nagkakilala kami, naging masayahin at lumalabas na ng bahay. Hindi siya katulad ng ibang lalake na mahilig sa computer games, mas gugustuhin niyang magbasa ng libro kesa maglaro. Kahit tahimik siya, madami siyang talent, marunong siyang mag-drums, gitara at piano and may boses din siya. 
Feeling ko kapag kasama ko siya, safe ako. Hindi ako nagpapa-hug sa ibang lalake unless boyfriend ko or close talaga sakin. Pero pagdating sa kanya, kapag niyakap niya ko, okay lang. Ganun ako kacomfortable sa kanya. Kaya kong maging ako kapag siya yung kasama ko. Mahilig siyang isurprise ako, as in. 
Alam niyo ba kung ano yung ginagawa niya kapag may problema ako? Bibili yan ng lobo, then bibigyan niya ko ng papel at lapis para dun ko isusulat lahat ng sama ng loob ko, then itatali namin sa lobo at papaliparin. After nun, wala na, okay na ulit ako.
Isa pa, mahilig kaming tumingin sa langit lalo na pag gabi, we both love stars. Kaya yung nasa picture na star keychain? Siya nagbigay nun sakin. Yung bear na keychain? Siya din nagbigay nun kasi alam niya na mahilig ako sa bears. Yung timezone card? Kapag siya naman may problema, yayayain na ko niyan maglaro, dun niya ibubuhos lahat ng oras niya, hanggang sa maging okay siya. And yung sa Mcdo? Mahilig yan kumain, at ikakain niya ng ikakain laht ng sama ng loob niya. 
Gusto niyang magpiloto sana. Bakit? Hindi dahil gusto niyang pumunta ng ibat ibang lugar, kundi gusto niyang maramdaman kung ano yung feeling na nasa langit ka, nakikita yung ulap. Funny no? Kasi sa kagustuhan niyang makita yung langit at ulap, eh nandun na siya ngayon at alam kong kahit di natupad yung pagpipiloto niya eh natupad naman yung pagarao niyang mapunta sa langit at makita yung mga ulap. :)
Nung hindi ko pa alam na may sakit siya, madami na kong kakaibang napapansin sa kanya. Kapag nagkikita kami, madami siyang pasa, bawat araw nadadagdagan, eh ang reason niya eh dahil daw sa paglalaro niya ng soccer kaya ganun. And then one day, nagpa-kalbo na siya, eh ayaw na ayaw pa naman nun na ginagalaw yung buhok niya. One month after siyang mawala, dinala niya ko kung saan kami unang nagkakilala, umamin siya sakin na hindi totoo yung kaibigan niyang mawawala na, siya daw talaga yun. Bago pala siya pumunta dun, galing siyang doctor, and nalaman niya na meron na nga siyang sakit. He was crying, at napaiyak na rin ako sa nalaman ko. Di ko napigilan na yakapin siya at umiyak. Madami siyang sinabi nung araw na yun. Meron siyang dalang dalawang lobo, lapis at papel. Normally kais ako lang sumusulat, pero nung day na yun, pareho na kami. Habang sumusulat, di ko mapigilan umiyak. 
Dumating kami sa point ni Mark na umamin siya sakin na mahal niya ko, pero hindi niya ko niligawan kasi nirerespeto niya yung pagiging magkaibigan namin at alam niyang hanggang dun na lang kami. Sinabi niya sakin na mas madami pa akong makikilala at mas maalagaan ako ng mas matagal na hindi niya na kayang gawin kasi nga mawawala na din naman siya. Hindi niya ko niligawan kasi ayaw niyang sagutin ko siya dahil lang naaawa ako sa kanya dahil may sakit siya. Mas pinili niya na maging magbestfriends kami. Sinabi sakin nung kaibigan ko na ako nga daw yung first & last love niya. Aww.
Kung pwede ko lang ibalik yung panahon, kung kaya ko lang siyang ibalik dito, gagawin ko. I miss him, I miss my bestfriend so much. At habang tintype ko to, umiiyak na naman ako. :( Hanggang nagyon masakit pa rin para sakin na mawalang ng isang taong mahalaga sayo. Sa lahat ng lalakeng nakilala ko, sa kanya ko lang binigay yung buong tiwala ko. Sana, mas matagal ko pa siyang nakasama. Sana nung mga panahon na nandito pa siya, eh napasaya ko naman siya. Siya yung nag-iisang tao na kahit na tinutulak ko na palayo sakin eh nag-stay pa rin sa tabi lalo na nung mga panahon na kelangan na kelangan ko talaga siya.
I know he’s happy na kung nasaan man siya. :)

Si Mark, bestfriend ko. Nasa heaven na siya for almost 3 years. I call him Macho (kasi super payat. HAHAHA) & Papsie. Pano nagsimula ang aming friendship? Hmm.

Nakilala ko tong lalakeng to nung panahon na umiiyak ako, pumunta ako sa park malapit sa school nila, dun kasi ako naglalakad lakad lagi ka bang madami akong iniisip. Habang nakaupo ako, may isnag lalakeng lumapit sakin, nagulat nga ako kasi bigla siyang nagsalita at nagkwento, mawawalan daw kasi siya ng kaibigan, yung kaibigan niya na yun eh lagi niyang kasama mula bata pa siya, and nung nalaman niya na mawawala na yung kaibigan niya na yun, nawalan na rin siya ng pag-asa.. Umiiyak pa nga siya habang sinasabi niya yun.Then bigla niyang hinawakan yung kamay ko, tumingin siya sakin at pinunasan yung mga mata ko. Then nagpakilala na siya, and ako din. Di ko akalain na magiging close kami ng sobra, para na nga kaming magkapatid eh. Hindi ako normally nakikipagkaibigan sa mga lalake, pero pagdating kay Mark, wala eh, buo yung tiwala ko sa kanya. Madaming nagkaka-gusto dyan, gwapo naman kasi talaga kahit na suplado siya. Madami ngang nagtaka na naging super close kami kasi hindi yan masyadong nakikipagkaibigan masyado. Nung unang beses na dinala niya ko sa bahay nila, tatay niya una kong nakilala, cool yung family niya eh. Akala nila Girlfriend ako ni Mark, ako pa lang kasi yung unang babaeng dinala niya sa bahay nila. Malaki nga daw yung pinagbago niya simula nung nagkakilala kami, naging masayahin at lumalabas na ng bahay. Hindi siya katulad ng ibang lalake na mahilig sa computer games, mas gugustuhin niyang magbasa ng libro kesa maglaro. Kahit tahimik siya, madami siyang talent, marunong siyang mag-drums, gitara at piano and may boses din siya. 

Feeling ko kapag kasama ko siya, safe ako. Hindi ako nagpapa-hug sa ibang lalake unless boyfriend ko or close talaga sakin. Pero pagdating sa kanya, kapag niyakap niya ko, okay lang. Ganun ako kacomfortable sa kanya. Kaya kong maging ako kapag siya yung kasama ko. Mahilig siyang isurprise ako, as in. 

Alam niyo ba kung ano yung ginagawa niya kapag may problema ako? Bibili yan ng lobo, then bibigyan niya ko ng papel at lapis para dun ko isusulat lahat ng sama ng loob ko, then itatali namin sa lobo at papaliparin. After nun, wala na, okay na ulit ako.

Isa pa, mahilig kaming tumingin sa langit lalo na pag gabi, we both love stars. Kaya yung nasa picture na star keychain? Siya nagbigay nun sakin. Yung bear na keychain? Siya din nagbigay nun kasi alam niya na mahilig ako sa bears. Yung timezone card? Kapag siya naman may problema, yayayain na ko niyan maglaro, dun niya ibubuhos lahat ng oras niya, hanggang sa maging okay siya. And yung sa Mcdo? Mahilig yan kumain, at ikakain niya ng ikakain laht ng sama ng loob niya. 

Gusto niyang magpiloto sana. Bakit? Hindi dahil gusto niyang pumunta ng ibat ibang lugar, kundi gusto niyang maramdaman kung ano yung feeling na nasa langit ka, nakikita yung ulap. Funny no? Kasi sa kagustuhan niyang makita yung langit at ulap, eh nandun na siya ngayon at alam kong kahit di natupad yung pagpipiloto niya eh natupad naman yung pagarao niyang mapunta sa langit at makita yung mga ulap. :)

Nung hindi ko pa alam na may sakit siya, madami na kong kakaibang napapansin sa kanya. Kapag nagkikita kami, madami siyang pasa, bawat araw nadadagdagan, eh ang reason niya eh dahil daw sa paglalaro niya ng soccer kaya ganun. And then one day, nagpa-kalbo na siya, eh ayaw na ayaw pa naman nun na ginagalaw yung buhok niya. One month after siyang mawala, dinala niya ko kung saan kami unang nagkakilala, umamin siya sakin na hindi totoo yung kaibigan niyang mawawala na, siya daw talaga yun. Bago pala siya pumunta dun, galing siyang doctor, and nalaman niya na meron na nga siyang sakit. He was crying, at napaiyak na rin ako sa nalaman ko. Di ko napigilan na yakapin siya at umiyak. Madami siyang sinabi nung araw na yun. Meron siyang dalang dalawang lobo, lapis at papel. Normally kais ako lang sumusulat, pero nung day na yun, pareho na kami. Habang sumusulat, di ko mapigilan umiyak. 

Dumating kami sa point ni Mark na umamin siya sakin na mahal niya ko, pero hindi niya ko niligawan kasi nirerespeto niya yung pagiging magkaibigan namin at alam niyang hanggang dun na lang kami. Sinabi niya sakin na mas madami pa akong makikilala at mas maalagaan ako ng mas matagal na hindi niya na kayang gawin kasi nga mawawala na din naman siya. Hindi niya ko niligawan kasi ayaw niyang sagutin ko siya dahil lang naaawa ako sa kanya dahil may sakit siya. Mas pinili niya na maging magbestfriends kami. Sinabi sakin nung kaibigan ko na ako nga daw yung first & last love niya. Aww.

Kung pwede ko lang ibalik yung panahon, kung kaya ko lang siyang ibalik dito, gagawin ko. I miss him, I miss my bestfriend so much. At habang tintype ko to, umiiyak na naman ako. :( Hanggang nagyon masakit pa rin para sakin na mawalang ng isang taong mahalaga sayo. Sa lahat ng lalakeng nakilala ko, sa kanya ko lang binigay yung buong tiwala ko. Sana, mas matagal ko pa siyang nakasama. Sana nung mga panahon na nandito pa siya, eh napasaya ko naman siya. Siya yung nag-iisang tao na kahit na tinutulak ko na palayo sakin eh nag-stay pa rin sa tabi lalo na nung mga panahon na kelangan na kelangan ko talaga siya.

I know he’s happy na kung nasaan man siya. :)

Bestfriend ko nga pala. Panget at bes tawag namin sa isa’t isa. I call her by her last name, ako lang ang may karapatang tumawag sa kanya nun and ako lang kasi talaga tumatawag sa kanya ng “TAN”. Magbestfriends kami for 5 years. Kung may isang taong nakakakilala sakin talaga, SIYA YUN. 
Paano kami nagkakilala? Classmates kami nung 2nd year highschool. Magka-away kami, maldita kasi yang babaeng yan. Madaming nakakaaway, naranasan naming magparinigan sa isat isa. Grabe, magka-away talaga kami. Pero one day, di ko na alam kung paano talaga kami naging close. Tahimik akong tao bago ko siya nakilala, promise! 
Kasama ko siya sa lahat ng kalokohang nagawa ko sa buhay ko. Malungkot ang highschool life ko kung hindi ko siya nakilala. Lagi siyang nandyan for me, at wag na wag mo kong aawayin, siya makakalaban mo. Hahahaha. Sa sobrang taray niya, pati tuloy ako napapa-away. Hahaha. Siya yung tipo ng babae na madaling magsawa sa mga lalake, hindi naman siya player, pero ganun lang talaga siya, kaya matagal yan di nagboyfriend dahil nga, pinagbawalan ko kasi nga… nakakasakit siya ng damdamin. Madaming nagkaka-gusto dyan, crush ng bayan eh. Haha.
Kapag may mga lalakeng nagkaka-gusto sakin at ayoko, or di ko type, o kaya may mga ex akong nanggugulo pa din, siya mismo ang makikipag-usap, at boom! Wala ng nang-gugulo sakin. Ewan ko nga kung anong sinasabi niya sa mga yun para tigilan ako, pero super thankful ako sa kanya kasi nalayo ako sa mga maling tao. Wag na wag mo talaga akong sasaktan, lagot kayo sa maliit na babaeng yan. Small but terrible nga yan eh. 
Siya yung nandyan nung mga panahon na, super wala na kong pag-asa, yung halos mamatay na ko sa sobrang sakit ng nararamdaman ko.Pinilit niya kong intindihin, at kahit alam kong pagod na pagod na siya sa mga ka-dramahan ko, nag-stay siya sa tabi ko, hindi siya napagod na pangaralan ako. 
Madami na kaming pinagdaanang dalawa, as in. Para ko na yang kapatid, tambay kasi lagi sa bahay eh at taga-ubos ng pagkain ko. Hahahaha. Kahit na malayo kami sa isa’t isa, isang text ko lang, nagrereply agad yan. Ready pa rin siyang makinig. Isa siya sa mga masasabi kong totoong kaibigan ko. I love her to death!! 

Bestfriend ko nga pala. Panget at bes tawag namin sa isa’t isa. I call her by her last name, ako lang ang may karapatang tumawag sa kanya nun and ako lang kasi talaga tumatawag sa kanya ng “TAN”. Magbestfriends kami for 5 years. Kung may isang taong nakakakilala sakin talaga, SIYA YUN. 

Paano kami nagkakilala? Classmates kami nung 2nd year highschool. Magka-away kami, maldita kasi yang babaeng yan. Madaming nakakaaway, naranasan naming magparinigan sa isat isa. Grabe, magka-away talaga kami. Pero one day, di ko na alam kung paano talaga kami naging close. Tahimik akong tao bago ko siya nakilala, promise! 

Kasama ko siya sa lahat ng kalokohang nagawa ko sa buhay ko. Malungkot ang highschool life ko kung hindi ko siya nakilala. Lagi siyang nandyan for me, at wag na wag mo kong aawayin, siya makakalaban mo. Hahahaha. Sa sobrang taray niya, pati tuloy ako napapa-away. Hahaha. Siya yung tipo ng babae na madaling magsawa sa mga lalake, hindi naman siya player, pero ganun lang talaga siya, kaya matagal yan di nagboyfriend dahil nga, pinagbawalan ko kasi nga… nakakasakit siya ng damdamin. Madaming nagkaka-gusto dyan, crush ng bayan eh. Haha.

Kapag may mga lalakeng nagkaka-gusto sakin at ayoko, or di ko type, o kaya may mga ex akong nanggugulo pa din, siya mismo ang makikipag-usap, at boom! Wala ng nang-gugulo sakin. Ewan ko nga kung anong sinasabi niya sa mga yun para tigilan ako, pero super thankful ako sa kanya kasi nalayo ako sa mga maling tao. Wag na wag mo talaga akong sasaktan, lagot kayo sa maliit na babaeng yan. Small but terrible nga yan eh. 

Siya yung nandyan nung mga panahon na, super wala na kong pag-asa, yung halos mamatay na ko sa sobrang sakit ng nararamdaman ko.Pinilit niya kong intindihin, at kahit alam kong pagod na pagod na siya sa mga ka-dramahan ko, nag-stay siya sa tabi ko, hindi siya napagod na pangaralan ako. 

Madami na kaming pinagdaanang dalawa, as in. Para ko na yang kapatid, tambay kasi lagi sa bahay eh at taga-ubos ng pagkain ko. Hahahaha. Kahit na malayo kami sa isa’t isa, isang text ko lang, nagrereply agad yan. Ready pa rin siyang makinig. Isa siya sa mga masasabi kong totoong kaibigan ko. I love her to death!! 

Dear MarksiePapsie,

Hoy macho! Namimiss na kita ha? Alam mo ba, nanood ako ng fireworks last night with my friends. Last time na nanood ako nun, eh buhay ka pa, ikaw pa nga kasama ko nun, natatandaan mo? Naalala ko pa nga, bigla bigla mo ko hinila kung saan kasi may papakita ka sakin, tapos dinala mo ko sa place na yun, sakto nga pagdating natin dun nag-start na yung fireworks. Naalala ko pa kung paano tayo pagtinginan ng mga tao kasi para tayong mga bata eh. Hahaha. Nagulat na nga lang ako bigla ka ng nakayakap sa likod ko, hanggang matapos yung fireworks display. Haha yan tuloy! Akala ng mga kaibigan mong nakakita satin tayo, eh dahil loko loko ka, pinanindigan mo na girlfriend mo ko nung gabing yun. Hanggang ngayon natatawa pa din ako kapag naaalala ko yung mga ginagawa natin nun. Alam mo ba kahapon? Nung sinabi nila sakin na manonood kami ng fireworks, parang ayoko, as in ayoko talaga, kaya humiwalay ako, naglakad lakad, I was crying pa nga habang naglalakad ako, kasi ayokong mamiss ka ng ganun, ayokong maiyak pero nanood pa rin ako, naluha ako nung nanonood ako.

Gustong gusto kong ibalik yung time na nandito ka pa. Sana buhay ka pa. Sana nandito ka pa. Kahit na sandali lang tayo nagkasama, super thankful pa rin ako kasi naging kaibigan at kuya kita. Alam ko kung nasaan ka man, happy ka na kasi hindi ka na nahihirapan, hindi mo na nararamdaman yung sakit na naramdaman mo nung may sakit ka pa. And sana kahit sa sandaling oras mo dito, napasaya kita. Salamat sa pagpapasaya sakin, sa mga surprises mo, sa hindi pag iwan sakin nung mga panahon na hindi ko na talaga kaya, sa pagtya-tyaga sa mga kadramahan ko, sa pakikinig ng problema ko, at sa pagprotekta sakin sa lahat ng oras. Magkikita pa tayo, okay?

I miss you, bestfriend. :(

Me.

Gustong gusto kong umiyak ngayon. Gustong gusto kong sumigaw. Gustong gusto kong ilabas lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon. 

Ang sakit sakit, bakit kelangan ganito. Bakit lagi na lang ganito? Kelan ba dadating yung araw na magiging masaya talaga ako ng totoo? Sobrang nahihirapan na ko eh. Lagi na lang ganito, lagi na lang may kulang sakin. 

Tao lang din naman ako eh. Kahit na sabihin nating sanay na ko, napapagod din naman ako at nagsasawa. 3 years na, 3 years na pero paulit ulit pa rin ang nangyayari sa buhay ko. 

Gusto kong ng bago.. Bagong buhay.. Yung hindi ganito, yung magiging masaya naman ako kahit na may problema. Sabi nila matapang ako kasi nakakaya ko pa, pero hindi ko na alam kung sa susunod na araw makakayanan ko pa talaga.. 

Ang hirap ng ganito, ang hirap. :(

Kahit pala sabihin at ipakita ko sa iba na okay ako, ang hirap pa rin lokohin ng sarili mong damdamin.

Napapagod na din naman ako. Napapagod na din naman na ako na lang lagi yung umiintindi, ang gusto ko lang naman, intindihin din.

Nagsasawa na ako. Nagsasawa na ako sa mga bagay na paulit ulit na lang akong pinapaasa sa wala.

Nakakapagod makinig sa mga pangakong hindi naman natutupad. Nakakasawang umasa sa wala..

Selfish ako? Siguro yun ang tingin ng iba. Kasi iniisip nila sarili ko lang iniisip ko.. Pero ni minsan, walang nagtanong sakin kung masaya pa ba ko sa mga ginagawa ko ngayon sa buhay ko.

Iniisip ng iba swerte ako.. Lecheng swerte yan, nasaan?

Minsan ba, naisip nila yung nararamdaman ko?

Ang gusto ko lang naman maging masaya… Pero bakit ang hirap?

Nakakapagod na umiyak.. Nakakasawa ng masaktan..
At eto na naman tong lecheng mga mata ko, naiiyak na naman..


:(

Ang pagkakaibigan kasi, hindi lang sa saya nasusukat yan.

  • Me: *kwento about sa nangyayari sakin ngayon*
  • Prince: Kung nandito ka sa pinas, mas madaming magtatanggol sayo kesa yung aaway sayo. Takot lang nila no. Hindi ata nila kilala mga kabatak ni saging eh. Hahahaha
  • Me: Hahaha. Ikaw talaga prinsipe! Pero seryoso, mas ramdam ko pa rin na mas safe ako kapag nandyan ako, mas masaya pa rin talaga kung tayo tayo pa rin. :(
  • Prince: Alam mo kasi saging, may pangako tayong lahat na ipagtatanggol natin isa't isa kahit anong mangyare eh. As your big bro, naks. Hahaha. Hindi ko hahayaan na masaktan at malungkot kapatid ko.
  • Eh yung mga kaibigan mo ba dyan, kamusta sila sayo?
  • Me: Well, okay sila. Masaya silang kasama. Pero.. Basta iba talaga kayo eh.
  • Prince: Nasanay ka kasi samin eh no? Pero tandaan mo 'tong sasabihin ko. Seryoso to.
  • Me: Ano?
  • Prince: Yang mga kaibigan, iba iba yan. May sasama sayo sa saya, hanggang dun lang yun. pero sa panahon na hindi mo na kaya at wala sila, kalimutan mo sila. Piliin mo lang sino papakisamahan mo. Kilala kita eh, basta mabait sayo, okay ka agad eh. yang kabaitan at tiwala na meron ka, piliin mo lang pagbibigyan mo niyan. kasi naalala mo dati nung ginagago ka niya? sabi mo kasi okay siya, mabait siya, pero tang ina anong ginawa ng hayop na yun? yun ang ayokong mangyari ulit sayo lalo na wala kami sa tabi mo para ipagtanggol ka. alam kong kaya mo, pero iba rin yung may tutulong sayo. kaya ikaw, mag-ingat ingat ka sa mga taong pakikisamahan mo kasi sa panahon ngayon konti na lang talaga yung masasabi mong totoo. Kaya ikaw, wag kang masyado maging mabait, kasi kapag masyado kang mabait lalo madaming aabuso sayo.
  • ~~
  • Eh yung ramdam ko kung gaano ako kahalaga sa mga kaibigan kong to, lalo na sa lalakeng to. Yung feeling na alam kong may mga kaibigan pa talaga akong totoo na naghihintay sakin na bumalik. : )

Wala naman kasi talagang FOREVER!

Minsan sa buhay ng tao hindi natin maiiwasan na umibig ng sobra. Yung tipong kalimutan mo na lahat para sa kanya. Kasi para sayo, siya na talaga. Araw araw, gustong gusto mo na lagi mo siyang nakikita, nakakasama, nakakatext, nakakausap. Malungkot ka kapag hindi siya nagpaparamdam sayo. Nasasaktan ka kapag nakikita mo siyang umiiyak at kapag nag-aaway kayo. Nagseselos ka kapag may kausap siyang iba. Gusto mo sa kanya lang yung atensyon mo at gusto mo na sa’yo lang ang atensyon at oras niya. Gusto mo sa’yo lang siya. Gusto mo lagi kayong masaya. Gusto mo na ipakilala siya sa lahat na siya yung taong gusto mong makasama habambuhay. Kung pwede nga lang ipagsigawan sa lahat kung gaano mo siya kamahal, gagawin mo. Handa mong isakripisyo lahat lahat para lang sa taong yun. 

Pero, sa lahat ng saya at pagmamahal na meron ka sa kanya, hindi rin maiiwasan na mauwi ang lahat sa hiwalayan. Masakit isipin na yung dating nararamdaman mo para sa taong yun ay unti-unti ng nawawala. Yung “spark”, wala na rin. Nararamdaman mong mahal mo pa siya pero nagbabago na, hindi na katulad ng dati. Hindi ka na masaya, may napakalaki ng kulang na kahit anong gawin mo, hindi mo na mapupunan. Nakakapanghinayang? Oo. Pero may mga bagay talaga na kahit anong gawin natin, kahit gaano natin ingatan, mawawala at mawawala pa rin lalo na kung hindi talaga nakatadhana na mapasayo.

Mag-isip ng mabuti, mahirap magsisi sa huli.

Ganun naman talaga, kapag bago pa lang, sobrang saya mo. Pero dadating at dadating talaga sa puntong masasabi mo sa sarili mo na, “hindi pala talaga ‘to ang gusto ko”. Yun yung tinatawag na, “nagsasawa”. Madalas, ang mga nakakaramdam nito eh yung mga taong sige lang ng sige, at hindi iniisip kung may maganda bang kalalabasan yung gusto nila. Mahirap yung ganitong pakiramdam eh. Kasi dalawa lang ang pagpipilian mo, either, ikaw ang masasaktan, o may masasaktan ka. Kasi kapag dumating ka sa puntong nagsasawa ka na, hindi mo na talaga alam kung anong gusto mo, o kung yun pa ba talaga ang gusto mo.